：一日天降暴雨，一和尚与一尼姑同在山中的土地庙中躲雨，两人生了火后便各自安歇。
睡到一半时尼姑突然醒来，发现和尚正拉着她的手，一脸红光，嘴角含笑。顿时大怒，想将手抽回，无奈力气太小，欲叫醒，又怕他狗急跳墙，只能任其牵着，谁知这一牵便是一夜。
次日雨停，尼姑羞愤之于捡起地上的木炭在墙上写道：
和尚装睡想瞒天，
竟把贫尼手来牵。
路遇僧人需躲避，
秃驴不是好东西。
混球一个!
写完拂袖而去。和尚见尼姑离开，便走到墙边查看，一看，傻了，这还了得?若被路人看去岂不坏了名声?于是写诗辩白：
老衲昨日累久，
梦遇故人挽留。
误牵道姑之手，
调戏之意没有。
阿弥陀佛。
尼姑的徒弟路过此地，见墙上诗大气，师傅被欺做徒弟的怎能袖手旁观!便题诗一首：
和尚为师却不尊，
调戏道姑还不认。
敢做敢当真丈夫，
此人之举枉为人。
禽兽不如!
和尚徒弟路过，见师父被骂，便为师傅辩白道：
师父累久拉错人，
就如新媳进错门。
怕是尼姑也有意，
事后又悔又是恨。
错怪好人!
几天后路过的一假道士发现了墙上的诗，觉得甚是有趣，便也做一诗道：
破锅犹有破锅盖，尼姑也有和尚爱。
คำชี้แจง (Disclaimer) : เนื้อหาข้างต้นเป็นเพียงมุมมองของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว และไม่ได้แสดงหรือสะท้อนถึงจุดยืนอย่างเป็นทางการของ Followme แต่อย่างใด Followme ไม่รับผิดชอบต่อความถูกต้อง ความครบถ้วน หรือความน่าเชื่อถือของข้อมูลที่ปรากฏ และจะไม่รับผิดชอบต่อการดำเนินการใด ๆ ที่เกิดขึ้นจากเนื้อหานั้น เว้นแต่จะมีการระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษรอย่างชัดเจน
เขียนข้อความของคุณตอนนี้