十年前二十八岁，不知道自己能不能继续留在北京，人生靠熬，感觉命运靠别人的垂青，想表现自己，又怕没那个能力。二十八岁的我，离三十只差两岁，但并不完全了解自己。但最好的是，那时的我永远留着一口气一个人回到家喘息，无论在外面有多么令人窒息。那时的梦想是用尽全力扛住，别给自己添堵，添抱怨，自己继续陪自己走更长的路，人生会有走出山洞的一天。
五年前三十三岁，眼前玲珑，满是机会，买了很多套西装，希望未来会有很多的场合能让自己帅气一点出现在别人面前。后来，公司老板告诉我，场合什么的不重要，你要做到不穿西装也被人看得起才重要，于是之后鲜再参与活动，想着哪天自己真能做到随意都显得帅气才好。这时，知道自己的优点，也知道自己的不足，学会了掩饰，也知道一个人的命运不是靠别人给的机会，只要你稍微冒头，便有各种蜻蜓来停靠，机会多了，选一个正确的，然后靠自己的准备去抓住它，别再放手，一直持续，才能改变一些命运。那时的梦想是想成为一个在生活和工作中游刃有余的人。
今年三十八岁，我过得挺不错。完成了一些之前不敢想的事，遇见了一些以前觉得很优秀的人，把握了一些别人给的机会，也没有让彼此太难堪。现在的一切我之前都不曾想过，也无从自满，反而因为自己的坚持看到了以往看不到的人生，看到那一刻觉得自己“哇，我好棒”，那是针对于以往的自己而言。而第二眼便觉得“啊，我好差。”，是针对于此刻看到风景的自己而言。
คำชี้แจง (Disclaimer) : เนื้อหาข้างต้นเป็นเพียงมุมมองของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว และไม่ได้แสดงหรือสะท้อนถึงจุดยืนอย่างเป็นทางการของ Followme แต่อย่างใด Followme ไม่รับผิดชอบต่อความถูกต้อง ความครบถ้วน หรือความน่าเชื่อถือของข้อมูลที่ปรากฏ และจะไม่รับผิดชอบต่อการดำเนินการใด ๆ ที่เกิดขึ้นจากเนื้อหานั้น เว้นแต่จะมีการระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษรอย่างชัดเจน
เขียนข้อความของคุณตอนนี้