阳明先生在《传习录》中写道：“日间工夫，觉纷扰则静坐，觉懒看书则且看书，是亦因病而药。”在龙场，面对着随行之人的沮丧与病痛，先生不仅自己砍柴烧饭，打理日常琐碎，更为随行之人吟诗歌唱，鼓舞他们的精神。荒山是暗的，可人的心却光明。就这样静坐在石棺之中，参悟了“理”的奥秘。 宋朝有位高僧，曾写下一首禅诗：我有明珠一颗，久被尘劳关锁。今朝尘世光生，照破山河万朵。这颗明珠，就是我们的内心。 在黑暗中踽踽独行，记得为自己点亮一盏心灯。心中有光，人生也就充满希望。
คำชี้แจง (Disclaimer) : เนื้อหาข้างต้นเป็นเพียงมุมมองของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว และไม่ได้แสดงหรือสะท้อนถึงจุดยืนอย่างเป็นทางการของ Followme แต่อย่างใด Followme ไม่รับผิดชอบต่อความถูกต้อง ความครบถ้วน หรือความน่าเชื่อถือของข้อมูลที่ปรากฏ และจะไม่รับผิดชอบต่อการดำเนินการใด ๆ ที่เกิดขึ้นจากเนื้อหานั้น เว้นแต่จะมีการระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษรอย่างชัดเจน
เขียนข้อความของคุณตอนนี้